kowe. Wobec tego, że soki owocowe zwykle rozwadniamy, wskutek czego y$ść składników mineralnych i ciał białkowych może się ók&Ęąg .niedostateczna oraz z uwagi na to, że przy gotowaniu soku białko ulega ścięciu i nie może już stanowić naturalnej pożywki dla drożdży — dodajemy pożywkę1 w postaci'substancji chemicznych — fosfosai amonowy, węglan amonowy lub salmiak. Pożywkę taką możemy nabyć w drogerii pod nazwą sekalum lub fos-fosal.

Gdybyśmy mieli trudności z nabyciem pożywki, możemy ją zastąpię zakupionym w aptece fosforanem amonu.

Uwaga: W przeciwieństwie do drożdży, których możemy użyć nieco więcej niż to podaje przepis, ilość pożywki musi być zgodna ż przepisem podanym na torebce, w zasadzie nie więcej niż 4—5 g na 10 litrów moszczu.

Woda

Woda używana do rozcieńczenia soków owocowych powinna posiadać wszystkie cechy wody zdatnej do picia. Unikamy wody twardej. Woda żelazista nie nadaje się zupełnie do rozcieńczania soków na wina białe, gdyż żelazo przy połączeniu się z garbnikiem owocu powoduje ciemnienie wina.

Cukier

Do fermentacji używamy cukru nie barwionego ultramaryną. Cukier spełnia dwojaką rolę: podlegając fermentacji wytwarza alkohol, a pozostając w winie w stanie niesfermentowanym decyduje o słodyczy wina i tym samym o jego typie.

Do fermentacji używamy cukru buraczanego — rafinady lub kryształu. Cukier żółty nie nadaje się, gdyż wino nabiera nieprzyjemnego smaku. Do moszczu nie dodajemy cukru w postaci stałej, lecz w postaci syropu. Syrop ten przyrządzamy dając na 1 litr wody 2 kg cukru. Syrop wymieszany i ostudzony dajemy partiami w proporcji 2 kg na 10 litrów moszczu. Jednorazowe dodanie większych ilości cukru przedłuża fermentację.

Uwaga. Mieszanina złożona z kilograma cukru rozpuszczonego w jednym litrze wody ma objętość 1,6 litra.

PRZYGOTOWANIE MOSZCZU

Moszczem nazywamy wyciśnięty sok owocowy. Pozostałe wytłoki odrzucamy. Możemy je w pewnych przypadkach zużyć do sporządzenia octu winnego lub wykorzystać jako paszę dla zwierząt.

13